NADPOBUDLIWOŚĆ psychoruchowa dzieci.

 

Objawy zaburzonego zachowania występują najczęściej w trzech sferach:

• ruchowej

• uczuciowej

• poznawczej

 

Zaburzenia w sferze ruchowej u dzieci nadpobudliwych

 

 OBJAWY

 

– wzmożona potrzeba aktywności ruchowej

 (np.: podczas spacerów czy zabaw na podwórku dzieci te wprost szaleją, w pomieszczeniu podczas zabaw czy w czasie pracy wymagającej skupienia wychodzą na środek sali, biegają, potrącają innych stając się mimowolnymi sprawcami zamieszania i niepokoju)

– niepokój ruchowy

(np.: obgryzanie paznokci, skubanie skórek, postukiwanie ołówkiem, machanie nogami i potrącanie kolegów, kręcenie się i wiercenie podczas zmiany pozycji ciała)

POMOC

 

☺dużo ruchu na świeżym powietrzu (pływanie, biegi, gimnastyka, jazda na rowerze, nartach, sankach, spacery, gry   z piłką)

☺rozmowa o tym, co akurat wykonało, (gdy przyśpiesza wykonanie czynności, aby zająć się czymś innym), np.: Co narysowałeś, Opowiedz, co robi ten pan na twoim obrazku

☺ zawczasu przygotować jakąś grę wymagającą aktywności ruchowej (np.: rzucanie do celu piłką, lotkami uatrakcyjnione zdobywaniem punktów)

☺ wykorzystać aktywność ruchową dziecka w celu przedłużenia czasu trwania spokojnego zajęcia (np.: można poprosić dziecko, aby przyniosło kredkę, podało książkę)

 

 

Zaburzenia w sferze emocjonalnej dziecka nadpobudliwego ruchowo

 

OBJAWY

 

O takich dzieciach mówi się, że:

– cechuje je zmienność nastrojów – łatwo przechodzą od płaczu do śmiechu,

– są gwałtowne, nieopanowane w swoich reakcjach,

– ich reakcje są nieproporcjonalne do bodźców.

POMOC

 

☺spokojne reagowanie rodziców

Po to, aby osiągnąć pozytywne zmiany w zachowaniu dzieci konieczna jest właściwa postawa rodziców: spokojne reagowanie także wtedy, gdy spostrzegą niewłaściwość w zachowaniu dziecka. Spokojnie zareagują na zachowanie dziecka, gdy zrozumieją przyczyny takiego zachowania. Sami sobie musimy dać czas na zastanowienie: jak wytłumaczyć dziecku, że jego reakcja nie była właściwa. Dopiero potem, gdy opadną emocje dziecka i nasze, zacznijmy z nim rozmowę na temat: dlaczego tak się zachowało? Spokojnie tłumaczmy, jak nie należy postępować. Z góry musimy jednak założyć, że wiele razy będziemy powtarzać nasze tłumaczenia. Ale nasz spokój przyniesie po pewnym czasie pozytywne rezultaty.

 

☺ właściwa atmosfera w domu

Krzyki, napięcie, konflikty są źródłem informacji, że podniesione głosy, kłótnie są normalnym sposobem reagowania, a więc sposobem, w jaki można regulować stosunki między ludźmi. Zatem niewłaściwa atmosfera rodzinna może wzmagać gwałtowne reakcje dziecka, nie zaś wyciszać je.

 

Zaburzenia w sferze poznawczej u dzieci nadpobudliwych

 

OBJAWY

 

– trudności w koncentracji uwagi

– pochopność myślenia

(np.: po wysłuchaniu przez dzieci opowiadania nauczycielka zamierza zadać pytanie dotyczące jego treści, wówczas dzieci nadpobudliwe przerywają jej zadawanie pytań, odpowiadają szybko, ich odpowiedź jest błędna lub nie na temat. Po powtórzeniu pytania, przypomnieniu o konieczności zastanowienia się udzielają poprawnej odpowiedzi.)

 

POMOC

 

☺nie należy przerywać rozpoczętej przez dziecko czynności, a jeśli jest taka potrzeba to należy je uprzedzić, że za chwilę będzie musiało skończyć zajęcie

☺pokój, czy kącik zabaw powinien być tak urządzony, aby dziecko mogło łatwo i szybko go uporządkować. Jeśli dziecko nie chce posprzątać po sobie zabawek, pomóżmy mu. Nasza obecność jest często wystarczającą zachętą do uprzątnięcia zabawek.

☺dziecko nie powinno mieć dużo zabawek w swoim otoczeniu Można niektóre z nich schować, wyjęte za kilka miesięcy, będą cieszyć jak nowe.

☺plan dnia powinien być szczególnie troskliwie przemyślany tak, aby określone czynności (posiłki, spacer, zabawa, odpoczynek) powtarzały się codziennie o tej samej porze.

☺ trzeba zaobserwować, przy których zajęciach dziecko ma trudności z koncentracją. Jeśli dziecko nie jest w stanie skupić się na jednym zadaniu, zastanówmy się, czy nie jest ono dla niego trudniejsze niż inne.

☺starajmy się nie krytykować, nie piętnować dziecka za jego problemy. Ocena typu: Oczywiście, Jaś nie skończył budowli   z klocków; Dorotka, jak zawsze, ma ledwo zaczęty rysunek, kształtuje negatywny sąd dziecka o nim samym, nie pomaga, ale utrudnia pracę nad sobą

☺zauważenie dokonań dziecka i pochwała go w tym momencie stanie się motywacją do następnych prób pokonania trudności. Używamy słów akceptacji i zachęty w rodzaju: Udało się, Popatrz, potrafisz to zrobić.